Voortgang fotoproject ‘Wat overblijft’ te volgen

Afgelopen februari heb ik mijn mentoraat afgesloten met een serie van 5 (waarmee ik de eerste prijs behaalde in de districtswedstijd Utrecht-‘t Gooi). Maar omdat ik nog niet klaar was met alle jeugdherinneringen die ik vast wil leggen, is dit project nog niet afgesloten. Ik heb een apart Tumblr-blog gemaakt waar ik het hele proces van dit project bijhoud. Ben nu de foto’s aan het plaatsen alsook de gedachten en aanwijzingen van mijn mentor Jan Ros. Neem eens een kijkje op het blog, te vinden op http://project-whatremains.tumblr.com/

Ben benieuwd naar jullie reacties.

project-what-remains

 

 

 

Helweek dag 7

Dit is het dan. Bijna. De laatste dag van de Helweek. De dag waarop we ons leven in perspectief plaatsen en terugkijken op deze week en wat we allemaal hebben geleerd en meegemaakt. Dat terugkijken begint al om 5:00 uur als ik voor de laatste keer deze week mijn rondje maak. Laatste keer deze week, want zal zeker niet de laatste keer zijn. Wel de laatste keer om 5:00 uur. Dat dan weer wel.

Ziet mijn leven er nu heel anders uit? Nee niet echt. Maar ik heb wel ontzettend veel dingen anders gedaan dan voorheen en dat zijn zeker dingen die ik meeneem. Dus een beetje anders ziet mijn leven er wel uit. En voor zolang het duurt hoor ik u denken. Dat is zeker waar, maar ik heb deze week geleerd dat je je gewoontes heel eenvoudig met kleine stappen kunt veranderen in nieuwe gewoontes. Een gewoonte is ten slotte iets wat je ‘gewoon bent’ om te doen. Vroeg opstaan klonk mij altijd als de straf en snooze is dan ook de favoriete functie van mijn wekker, maar ik merkte deze week dat direct je bed uit en gaan sporten eigenlijk wel heel lekker is. Daar dachten mijn achterwerk en spieren in eerste instantie wel anders over, maar ook zij zijn overtuigt.

Dat je gevoel je manier van denken beïnvloed weten we eigenlijk allemaal wel, maar wie let er bewust op? Ik wel na deze week.

Modus en focus. Blijft nog steeds de mooiste zin uit het boek: Optimale modus en extreme focus. Dat is het volgens mij. Als ik een ding mee zou moeten nemen en de rest vergeten dan is dit het.

De week is me meegevallen. Ik had het me erger voorgesteld, maar hoewel het wel zwaar was krijg je er heel veel voor terug (waar heb ik dat meer gehoord?). Ik kan het iedereen aanraden en zij die nu al gruwelen bij de gedachte zou ik zeker aanraden het boek te gaan lezen. Wie weet wordt je op andere gedachten gebracht en anders leer je er sowieso het een en ander uit.

Even geduld hebben tot 1 oktober, maar je kunt natuurlijk ook nu al Helweek reserveren.

Helweek dag 6

Vandaag staat in het teken van innerlijke dialoog. Daar waar donderdag een experiment was om ondanks slaapgebrek door te gaan, wordt vandaag een experiment in positivisme. De bedoeling is dat je ervaart hoeveel jouw manier van denken betekenis geeft aan hoe je je voelt. Klinkt niet zo heel moeilijk, maar hierover later meer…

Weekend! De dag begon wederom om 5:00 uur (uitkijken dat ik hier niet gewend aan raak) en direct een uurtje fietsen. Heerlijk was het. Volledig uitgerust en mezelf mentale schouderklopjes gevend zoef ik over de dijk. Mijn aanblik maakt dat de konijnen niet eens wegrennen, maar gevangen als in de koplampen van een auto gebiologeerd blijven staan kijken. Geef ze eens ongelijk. Zo’n brok positivisme hebben zij nog nooit aanschouwd.

Om half acht kwam de jongste al naar beneden om een film te kijken. Waarom zou je ook uitslapen op de eerste dag van je vakantie. Maar gezellig dat hij erbij is. Gekozen filmpje is De Smurfen 2 en hoewel ik nog steeds geen tv mag kijken kan ik het niet laten om bij iedere lach van hem eventjes snel naar het scherm te kijken. Die moet ik nog maar eens in z’n geheel bekijken.

Over de rest van de dag kan ik een stuk korter over zijn. Ik werd namelijk erg zwaar op de proef gesteld. Met name de snikhete temperatuur hielp hier niet echt mee. We zijn – op de kinderen na – het huis niet uit geweest en probeerden met alles dicht te houden de warmte buiten te houden. Hebben eerst nog wel gezellig spelletjes gedaan (Vakantietip met kinderen: Beverbende!) maar heel positief heb ik de rest van de dag niet kunnen zijn, zowel over mezelf als anderen. Baalde er overdag al van dat ik om tien uur naar bed moest. Dan is het nog lang niet afgekoeld. Probeer daar maar eens positieve punten in te zien!

Morgen de afsluitende dag van mijn helweek. De dag die je wist dat zou komen. De dag waarin je je leven in perspectief moet plaatsen. Toch nog met een positieve gedachte mijn bed ingestapt.

Helweek dag 5

Vrijdagochtend om 5:00 uur start dag 5, nadat ik vanaf donderdagochtend 5:00 uur op geweest ben. Herstel en rust. Een thema naar mijn hart. We mogen i.p.v. een uur sporten ook een lekkere lange, warme douche nemen en vanavond sporten. Maar ik ben nu gewend om ‘s ochtends direct te gaan fietsen (hoezo gewoontedier?) en verwacht vanavond met 33 graden in het vooruitzicht niet heel veel puf meer te hebben, dus ik spring meteen op de pedalen. Dat viel niets tegen hoewel ik er wel meer moeite mee had dan de voorgaande dagen.

Lekker vroeg naar mijn werk zodat ik ook bijtijds naar huis kan. Dat bleek een goede zet want het was bloedheet op kantoor. Voor de rest viel de dag me erg mee. Beter dan waar ik me op ingesteld had. Ik heb niet echt hele zware momenten gehad. Enkel rond 15:00 uur kreeg ik het even zwaar. De powernaps die Erik Bertrand Larssen voorstelde werkten niet echt, hoewel ik een kamer wist te vinden waar ik in redelijke rust kon proberen om enkele minuten te mediteren of rusten. Larssen heeft het in zijn boek over twee verschillende methodes, waar je bij de eerste een sleutelbos uit je hand laat vallen als je voldoende tot rust bent gekomen (‘Freuds sleutelbos’) en bij de andere (‘Bertrands korte rustpauze’) concentreer je je nadat je alle spiergroepen hebt ontspannen iedere keer een minuut op wat je hoort, proeft en ruikt. Daarna ervaringen en dromen. Hier moet ik blijkbaar nog wat meer op oefenen want het klinkt geweldig. Ga dit zeker doen.

Zo goed als ik me op de dag voelde, zo slecht voel ik me vanavond. Ik ben kapot. De man met de hamer komt op bezoek en hij heeft zijn vrienden meegenomen. Gemeen zo met z’n allen tegen één. Ik red tien uur dan ook niet en voel me of ik geweldig verzaak. Maar rusten zal ik zeker!

 

 

Helweek dag 4 & een 1/2

Dag 4 and still going strong.

Dat opstaan wordt steeds makkelijker. Wel bedenk ik me direct dat het een langer afscheid van mijn bed wordt dan normaal. Vannacht zal mijn bed onbeslapen blijven. Dit is namelijk de dag én de nacht waarop we doorhalen. Je weet wel, waar ik gisteren zo naar uitkeek…

Buiten je comfortzone is dan ook het thema. Dat had niet beter gekozen kunnen worden. Er zijn tijden geweest dat een nacht doorhalen de gewoonste zaak van de wereld was. Maar dat was meer dan 20 jaar geleden en in het weekend. Niet op een donderdag waarbij je vervolgens vrijdag gewoon weer vol aan de bak moet.

Tip van Erik Bertrand Larsen is je mentaal voorbereiden op deze dag, bijvoorbeeld door te visualiseren. Stel je voor hoe je de nacht doorkomt waarbij je steeds door moet gaan, ook al schreeuwt je lichaam om slaap. Uit je comfortzone dus. Maar – zo belooft hij – als je het red en je je fysieke en mentale grenzen hebt verlegd is de rest een makkie. Dat beeld houden we maar even voor ogen.  Larssen geeft nog een kleine opdracht mee. Je moet aan een angst denken (moeilijk gesprek, nieuwe client, etc) en hier donderdag de strijd me aangaan.

Vol frisse moed op de fiets gestapt. Dat viel me niets tegen en Alpe duZes 2015 klinkt al een stuk minder gek. Wie mij kent weet natuurlijk dat dit een grapje is, en niet eens zo’n goede.

Nadat ik weer fris en fruitig beneden mijn ontbijt hebt genuttigd – met krokant geroosterde ontbijtgranen met noten en zaden, who knew? – vaatwassertje die vannacht heeft gedraaid uitgeruimd. Wat een efficiëntie. Het is pas half zeven.

Vandaag op het werk is het wederom gefocused mijn taken één voor één afwerken en proberen zo min mogelijk afgeleid te worden. Dat is lastig in een kantoortuin. Zit heel erg na te denken over een angst waar ik de strijd mee aan moet gaan. Heel eerlijk gezegd heb ik niet zoveel angsten. De enige angst die ik nu kan bedenken is mijn zwabberknie. Ik durf niet te springen. Bang om erdoorheen te klappen. Dus vannacht moet ik eraan geloven en spring in van de bank en het net iets hogere zitje onder het raam. Check! Klinkt een beetje lullig, maar geloof me, voor mij is dit een overwinning.

De avond en de nacht zijn me prima bevallen. Ik heb veel kunnen doen aan achterstallige klussen zoals de administratie bijwerken, kritisch door mijn te grote nieuwsbriefinschrijvingen heen gegaan, en nog heel veel andere klusjes. En – hoe leuk – ook nog een tijdschriftenbon gevonden waar ik direct maar een mooi fototijdschrift mee besteld heb. Daar word ik blij van. Er zijn niet echt momenten geweest waarin ik slaap kreeg. Ben benieuwd wat de komende dag me gaat brengen. Een drukke dag op mijn werk. Het weer zal niet echt meehelpen met 32 graden…